I jednom za svagda da zavrsim ovu pricu, :)
Ima ljudi koji kazu drzeci Kanadski pasos u dzepu i ziveci od kanadskih para i penzija ovako: Kanada je prevara pola njih ne uspe u Kanadi vec se vrati, ona iskoristava emigrante, ona nas uvozi zbog diploma pa nam ne da odmah da radimo u strukama vec nas muci ponovnim skolovanjem...njoj trebaju sljakeri a ne pametnjajkovici...
Jeste tako je,
-Kanada uvozi emigrante jer joj trebaju i ima koristi od njih inace ne bi to radila,kao i sve druge drzave na svetu koje uvoze emigrante, i emigranti mogu da imaju koristi od Kanade, zavisi kako se ko snadje i u kom periodu svog zivota dodje, i koju struku ima i da li ima porodicu ili nema...
-Svi koji su u regulisanim strukama kao sto sam ja, treba da racunaju na od 1 do 3 godine zezanja sa birokratijom i troskove istog ako uopste zele da pokusaju da rade u struci, to je njihov izbor i upozoreni su na vreme , iako to ne smanjuje gorcinu pri procesu.Ko ima snage, volje, novca, vremena i pameti i ko je vredan moze da uspe)mislim da radi u struci).
- Kanadi trebaju i sljakeri i pametnjakovici ali ne i oni pametnjakovici koji nece da rade.Nema leba bez motike.
- U toku svog boravka ovde vecina povratnika stekla je bar neku finansijsku zaledjinu i uzela kanadski pasos, ne svi ali vecina, sto im olaksava zivot drugde. Minimalna kanadska penzija od 1000$ do 1400$ bez dodatne ustedjevine iz licnog fonda koji opet vecina ima, moze da obezbedi sasvim pristojan zivot drugde u siromasnijim zemljama.
Vecina zemalja ne trazi vize za kanadski pasos.
Svaki pojedinac treba da misli svojom glavom i da stoji iza svojih odluka,
emigracija nije letovanje, emigracija je promena zivota i nacina razmisljanja za 180 stepeni.
Moja prica je samo moja i ne verujte ni meni ni drugima, verujte u sebe i svoje sposobnosti.
Rasprave o novom sistemu koji bi trebao da ucini emigracioni postupak vise nalik na australijski i novozelandski, da se diplome sredjuju jos u toku procesa i iz zemlje porekla a da se primaju samo struke za kojima postoji potreba po banci poslova, mozete pratiti ovde i na zvanicnim sajtovima,
http://www.theglobeandmail.com/news/national/time-to-lead/rethinking-immigration-the-case-for-the-400000-solution/article4170229/
Ovaj blog je na privremenoj pauzi zbog zauzetosti i delimicne lenjosti autora koji zeli da provede leto u avanturama a ne pred ekranom lol, ali uvek mozete citati prethodne postove :)
Will be back eventually :) maybe...
Sunday, July 8, 2012
Friday, July 6, 2012
Hronicni generatori stresa u imigraciji & Ulysses syndrome
Ljudi koji retko putuju u druge zemlje ili eventualno provedu tamo samo nedelju dana na odmoru imaju pomalo iskrivljenu sliku o pravom zivotu negde.
Pola njih koji samo dodju u posete ili citaju ovo imaju verovatno sliku da emigracija i nema nekih jezivih problema i da je uglavnom cim se prilagodite malo sve pink all the time :) sto je daleko od istine, poenta je samo u tome da se svako od nas sa problemima i stresom nosi na drugaciji nacin, svako ima svoj prag tolerancije na lose stvari.
Blizi se moj veciti izvor stresa, selidba, pa sam resila da pisem o tom dosadnom pratiocu u zivotu.
I dok sam guglala net da ne izostavim nesto na tom svom spisku stresora dole naisla sam na definiciju imigrantske bolesti hronicnog stresa koja se zove Odisejev sindrom. Poremecaj je izdvojen medju meksickim migrantima u USA koji su imali lose znanje jezika i bili u prilici da dodju sami i rade najteze poslove.
On ukljucuje sijaset poremecaja od nocnih mora i nesanice do dobitka ili gubitka na tezini, depresije itd. Iako ne sumnjam da simptomi opisani u radovima pogadjaju odredjen broj emigranata, ipak mislim da su sanse da se skilled workeru to desi minimalizovane bas tim biranjem od strane imigracionih sluzbenika, to su mladi ljudi sa porodicama i dobrim znanjem jezika i znanjem uopste, porodica je dobar bufer za stres i daje ljudima snagu da se bore a jezik je druga stvar koja ce im pomoci da se bolje uklope, takvi ljudi bi trebalo da su prilagodljivi i snalazljivi, sto opet ne znaci da su otporni na hronicni stres.
"Immigrants cannot sometimes figure out why they feel depressed. Psychiatrist Joseba Achotegui of the Universitat de Barcelona describes the illness in the following manner, according to an article in the Naples Sun Times: It comprises loneliness, as family and friends were left behind; a sense of personal failure, and a survival struggle that takes over all other priorities. The syndrome is characterized by physical symptoms like headaches, and psychological symptoms like depression.
Those who are critical of immigrants and accuse them wrongly of being lazy and that they don’t want to learn the local culture, nothing could be further form the truth. The only way an immigrant can survive in a new country is by NOT being lazy and learning the ropes of the new culture.
http://www.weacanada.ca/files/articles/72.pdf
http://www.fhspereclaver.org/migra-salut-mental/Ulises/Ulysses%20text%202%20english-1.pdf
http://institucional.us.es/apcs/doc/APCS_4_eng_15-25.pdf
Mislim da je potrebno provesti negde vise od godinu dana da bi se stekao neki relativno realan uvid u zivot na tom mestu mada i to nije preterano opsirna vizija zivota, zavisi od toga koliko se krecete izmedju mesta i ljudi.
S druge strane, ljudi ponekad generalno imaju tu viziju kako je drugima u zivotu uvek bolje i lakse i nemaju problema...znam, znam svakom je svoja muka najteza.
Kanada koju sam ja videla i upoznala nema ama bas nikakve veze sa slikama Severne Amerike sa televizije i predrasudama sa kojima sam dosla pre par godina.Ovo je nesto sasvim drugo i vrlo mi je tesko porediti bilo sta sa Evropom, jer se slicnosti zavrsavaju na lepoj prirodi i upotrebi engleskog jezika.
Mene iz nekog razloga ovaj kanadski sistem jako podseca na pokojnu Jugoslaviju samo sa malo drugacijom politickom slikom...Moja vizija te zemlje je zapravo opis mojih roditelja, radilo se, zidalo se, sticalo se, islo se na letovanja i zimovanja, kad se vratis plata te ceka i posao je jos tu, socijalni program pomaze siromasnima a zdravstvo i skolstvo je besplatno i tako...nekako mi ovaj sistem lici na ono sto su mi oni pricali o tome kako su oni ziveli i stvarali pre devedesetih.Oni koji su bili u US se kunu da je tamo jos bolje ali ne mogu da posvedocim jer jos nisam imala prilike da vidim.
I ovde se prica svodi na to da nadjes ok posao, radis, stvaras, ides na letovanje, plata stize na vreme, socijalni programi su ok niko ne gladuje, skola i zdravstvo su besplatni...jedina promena je sto poslovi vise nisu toliko stabilni da te uvek cekaju, zahvaljujuci globalnoj pohlepi i jeftinoj Kini.
Jedina osoba koja mi je rekla da slika imigracije nije tako ruzicasta za pojedinca bila je moja tetka koja vec dve decenije zivi u inostranstvu, i koja mi je najiskrenije kroz svoju zivotnu pricu prenela sta me sve ceka, i rekla da ponekad moras imati srce od kamena da predjes preko svega.Na moju srecu relativno dobro podnosimo stres tako da su nas samo neke stvari dotakle ili uzdrmale ali mislim da bih trebalo da postavim par stvari koje mi je rekla i par koje sam cula od drugih sa obrazlozenjima, jer svaka velika promena a pogotovo promena citavog stila zivota ima i lose strane za pojedinca, verujte mi kada je ljudska psiha u pitanju uvek me iznenade mogucnosti.
Ovo je neki moj mini spisak najvecih izvora stresa u imigracionoj tranziciji.
1. Pocetno razocarenje/ tesko prilagodjavanje
Obicno nastupa u prvim mesecima po dolasku i u periodu trazenja posla, tome jos vise doprinosi ogranicena suma novca koju ste doneli.
Nije onako kako ste zamisljali, ljudi su cudni, kuce su cudne, hrana je cudna, tesko je naci posao, iako ste mislili da savrseno znate engleski cini vam se da vas niko ziv ne razume a ni vi njih...Ne mozete da nadjete adekvatan smestaj, pola papira potrebnih za bilo kakav naredni korak ne posedujete i nemate prijatelje na koje mozete da racunate...Zene su posebno prepustene same sebi, sa brigom o celoj porodici, a bez da ih iko ikad odmeni ili im pomogne ako je muz na poslu citav dan i njemu je potreban odmor...a one su tamo mozda imale pomoc baba i deda ili vrtic, tako da bukvalno nemaju vremena za sebe ili svoje usavrsavanje osim ako im deca nisu vec skolskog uzrasta, jer je vrtic za imigrante cesto preskup, one koje nisu imale podrsku porodice tamo nece to toliko osetiti.
Resenje: dajte sebi cilj npr nalazenje posla i realan vremenski period da ga ostvarite, potrazite svu mogucu pomoc i veze koje imate,ucite kako da prodjete intervju i kako da trazite posao, nikada nemoojte prestati da usavrsavate JEZIK jer je on najbolji kljuc za pristojan posao, pokusajte da usavrsavate i sebe i svoj rezime blagovremeno.Ne postoji stalan posao, svi poslovi su nestalni, samo ih je lakse pronaci nego u drugim zemljama kada jednom probijete led.Pazite na potrosnju, pare su uvek izvor stresa i svadje.
Pripremite sebe na scenario A- uspecete , scenario B- sta cete uraditi ako ne bude tako kako ste planirali i u tom vremenskom periodu, i scenario C- sta ako se losa situacija produzi i ne uspete u svom naumu, da li cete odustati ili ne.
2. Usamljenost
Nista ne moze da zezne i ubedaci coveka kao usamljenost.Ako ikako mozete dodjite svi kao porodica, daljina razdvaja ljude i stvara nerazumevanje za stanje i probleme nekog ko je miljama daleko u drugacijem svetu...To se jednako odnosi na gubljenje stalnog kruga prijatelja, rodbine i clanova porodice koji su ostali tamo negde.
Pocinje prebacivanje krivice sto na sebe, sto na pojedinca koji je potencirao odlazak i razdvajanje i sada zali zbog svoje odluke, usamljen covek ima previse vremena da razmislja o negativnim stvarima i da se bedaci, trazi razumevanje za svoju bedu od osobe koja nije tu da mu da razumevanje i pomoc, idealan recept za raskol.Cak i da pricate sa nekim odande preko skajpa oni i dalje nemaju ideju o tome kroz sta vi prolazite i ne razumeju o cemu pricate.
Resenje:Ako vec niste mogli da izbegnete ovu glupost, ispunite svoje slobodno vreme uvece posetama krugovima konverzacije sa drugim emigrantima u slicnim situacijama po bibliotekama ili casovima jezika,oni ce vas bolje razumeti i vezbacete jezik, radite i usavrsavajte se i pokusajte da sto vise skratite period odvojenosti, ako ikako umete pronadjite nove prijatelje u slicnoj sitauciji koji ce vas razumeti ili nacin da dolazite u kontakt sa drugim ljudima i razgovarate sa njima, ispunite svoje slobodno vreme lepim mestima i kulturnim desavanjima, dokon um je djavolje igraliste.Izbegavajte kontakt sa ljudima koji sire negativnost i govore vam lose o vasim odlukama i situaciji, ne verujte u njihove price o " nema nista od toga, neko je vec pokusao i nije uspeo..." pametno je poslusati neciji savet ali samo ako se slazete sa tim licno, jer jedina osoba koja snosi posledice vasih odluka ste vi a ne oni i ako donesete pogresnu odluku ne mozete kriviti druge koji su vam dali los savet.
Da sam poslusala savet da ni ne pokusavam da akreditujem diplomu,jer je bilo onih koji nisu uspeli, sama bih bila kriva.
Ovo vazi i za blogove, ono sto je meni upalilo nekom nece i obrnuto mozda je neko uspeo da uradi nesto sto ja sada nemam sanse da uradim jer se sistem promenio.
3.Birokratski problemi
Su za mene veciti izvor stresa, pocevsi od nepriznatih diploma do kojekakve papirologije,cekanja na lekarski pregled, rezultate testova, upisivanje dece u vrtic i skoli, liste cekanja svuda... uvek ostavljaju tragove gorcine u ustima.
Sorry, birokratija je svuda u svetu konjski usmerena na svoja pravila i komplikovana i spora masinerija.Ponekad ce vas divni ljudi i brzina prijatno iznenaditi a ponekad cete se podsetiti na staru pricu odande, mada niko nece biti neprijatan prema vama.
Jedino resenje, borite se do zadnje mrve snage i zadnjeg dolara za svoj cilj, ako ne ide lepim pokazite zube, nikada ne odustajte i ne predajte se, dugujete to sebi, previse ste truda i snage ulozili u nesto da bi vam neka mastiljara rekla puj pike ne vazi.
4 Posao
Kada ga trazite pod stresom ste, kada ga konacno pronadjete bicete pod stresom, navikavacete se na nova mozda po vama glupa pravila i upotrebu jezika i odnose sa ljudima koji nisu uvek bliski jer uglavnom svako gleda svoja posla.Radicete vise od ostalih jer ste novo meso i da se dokazete, prolazicete vatreno krstenje dok ne steknete dovoljno iskustva.To moze da traje od par meseci do par godina zavisi od vas, posla i firme.
Jedna doza stresa na poslu je normalna, ako vam se zivot pretvori u pakao pokusajte da pronadjete drugi manje stresan ili bolje placen posao, ako vec morate da trpite nesto, bolje da vas vise placaju za isti rad.
Imajte hrabrosti da pokusate, jedina osoba koja sebe osudjuje na patnju na poslu ste vi, tako da ili promenite posao ili sebe.I ne verujte nikom ko vam kaze da tako mora i da vam je sudjeno da trpite, niste prosli pola planete i poceli ispocetka da biste opet nesto trpeli, u pocetku je to normalno i mozda potraje par meseci dok se ne stekne to prvo iskustvo a posle ste sami kovaci svoje srece.
5. Finansijski problemi
Ah, ovde postoje dve price, prva koja se retko desava nasim ljudima je da se ostane bez para u kom slucaju postoji welfare, a druga cesca je da se nikada nema dovoljno para za prohteve koji rastu...taj deo price sam vec naucila napamet.Nasi prvi troskovi su bili uklapanje u minimalac od 1800 $ mesecno, 730 za jednosoban stan oko 800 za hranu i ostalo za kola, jedva smo se uklapali ali uspevali smo, onda dolazi Toronto novi posao, dvosoban stan od 1130, osiguranje za kola 280 i hrana oko 1000, plus racuni opet plata koja sve to pokriva u proseku mesecni troskovi su bili izmedju 2500 i 2700 i ostaje nam nesto viska, onda je dosao London townhouse sa racunima 1500 $ , osiguranje 230, gorivo 300, nesto ostalih racuna par stotina dolara i hrana opet za 1000$ mesecno, i opet plata koja sve to pokriva ali ne ostaje viska, prosecni trosak u Londonu 2700 do 3000$ mesecno, tako da se jasno vidi da kako raste plata rastu i prohtevi ne za nekim luksuzom vec za boljim smestajem i kvalitetnijim zivotom tj hranom, tim tempom jednostavno ne mozete da zaradite koliko mozete da potrosite... a najveca zamka dolazi kasnije kada zelite da kupite nesto svoje, mi smo odrasli u drustvu gde se ljudi vecito mere onim sto imaju da prikazu i nesvesno nam je utisnuto u mozak da je to ok da se siris do krajnjih granica.Odrasli smo iskompleksirani nemanjem u devedesetim i godinama koje su usledile i svi bi da sto pre nesto imamo i stvorimo za svoje porodice, tesko da je iko od onih koji imaju sanse da to ne budu ostao skroman pri kupovini kuce ili stana.
Resenje: ako dosad niste naucili da zapisujete troskove i vodite racuna o raspolaganju novcem bolje pocnite, doslednost je manje stresna od vecitih minusa na racunima i prepirki na sta su pare otisle, odredite sebi cifru za kiriju )moja je do 1400 sa svim racunima) koju necete preci ni po koju cenu i isto tako odredite mesecnu sumu za hranu i neplanirane troskove koji necete prelaziti ako bas ne morate, sa racunima je lako jer su uglavnom uvek isti.Ovde nije tesko planirati potrosnju, plate su iste i na vreme i racuni su isti i na vreme, cene hrane zavise od toga gde pazarite ali i one se nesto drasticno ne menjaju.
Planirajte unapred, nesreca mnogih imigranata je da dolaze ovde na pola zivota posle dekade rada u drugoj drzavi i svi krecu od pocetka a treba zaraditi penziju...
Nekako mi deluje da odredjena doza finansijske "pameti" i sigurnosti smanjuje opsti stres, ljudi se osecaju sigurnije ako znaju da nece imati tih problema bar neko vreme ako se nesto desi, dok ne uspeju da se snadju.
6. Gosti
Covek bi pomislio da ce vam gostovanje dragih osoba biti divno zar ne? Ili da cete jedva cekati da ih vidite ponovo...think again. Iz iskustva vecine onih koje znam putovanja na balkan u posete rodbini i porodici su prava nocna mora za njih, prvo zrtvuju svoj ne bas dugacak a neophodan odmor za putovanje na mesto sa kog su ocajnicki pobegli, mazohizam, to ih kosta jedan nov automobil sa smestajem i svim poklonima koje moraju da ponesu svima da ne ispadnu golje ili cicije...odmor provedu trceci izmedju rodjaka koji se svi ljute ako necete da ih posetite ali nece da se udostoje da vam dodju na noge, jede se, pije se, trose se pare i uglavnom se umara i psihicki i fizicki umesto da se odmori a naravno svi ce vam reci da vi nemate razloga da kukate jer vama je tamo laganice i pare verovatno rastu po javorima LOL Na kraju dolazite nazad jednako iscrpljeni, jadni i bez para kao kad ste prvi put emigrirali, razocarani sto niste ispunili ocekivanja svih tamo i vracate se na posao bedni i smoreni.
Drugi scenario je da neko dodje u posetu...e sad, nikako se ne isplati da neko dodje ne daj boze na nedelju dve, da bi se put finansijski isplatio to mora da bude bar mesec il dva.Svi znamo da nismo sa svim rodjacima ili porodicom u jednakoj ljubavi, ali jedno je svim ljudima u malim stanovima zajednicko, niko se ne oseca udobno da mu neko mesec dana kampuje u dnevnoj sobi,upada u kupatilo ili da morate da pazite kako se oblacite i ponasate u rodjenoj kuci koja je jedino mesto na kom mozete da budete slobodni.Ta osoba ima stalni uvid u svaki minut vaseg zivota i ponekad i komentare na nacin na koji vi zivite svoj zivot, to je kao da zivite sa kriticarem koji vas prati 24h i jos morate da mu ispunjavate zelje jer ste dobar domacin...nije strasno ako je u pitanju jedna ili dve ovakve posete godisnje, ali na nesrecu, ponekad neko zavrsi tako sto pola godine gosti nekog i nema svoj zivot u svom domu. Zavisno sa cije strane porodice je gost i kakvi su odnosi dolazi i do prepucavanja medju bracnim partnerima, opet stres...
Resenje: Ogranicite gostovanje na period koji vama najbolje odgovara, i razvucite posete ako ih ima vise na dva razlicita dela godine ili sa bar mesec dana pauze izmedju poseta. Gledajte da ako planirate da dovodite babe i dede nadjete stan u kom cete i vi i oni imati svoju sobu i privatnost.Objasnite im kucna pravila i kako rade koji aparati i sta raditi u slucaju nuzde.
Ako idete tamo, obavestite sve koji zele da vas vide da cete od tad do tad biti na tom i tom mestu pa ko dodje dobro dosao,ne mucite sebe i decu seoskim turnejama, kome je stalo da vas vidi doci ce. Odvojite nedelju dana odmora samo za sebe po mogucstvu u hotelu u drugoj drzavi ili na moru.
7. Promena stana, selidbe
my favorite :)
Trazenje stana je stresno, otkazivanje stana ako izlazite pre isteka ugovora je stresno jer morate da se pogadjate i cenjkate sa menadzmentom, i sama selidba i navikavanje na novi stan i okolinu nosu dozu stresa, a da ne zaboravim sve promene adresa i papira...
Resenje: gledajte da se selite na bolje mesto ako imate izbora, u bolji smestaj i da cena bude podnosljiva za vase uslove, pripremite spisak i pocnite pakovanje 2 nedelje ranije...Ako ste kao ja nabavicete kolica za selidbu u home depou da ne vucete stvari na rukama i plasticne providne kutije za stvari, vidi se sta je u njima pa ne morate da bunarite prvog dana da nadjete tanjir ili casu a posluzice i za kasnije, moze u njima da se drzi zimska garderoba u plakaru.Velike crne kese sa ruckama takodje dobro dodju za kabaste stvari kao sto su krevetnine i decje igracke.
Za divno cudo ovoj listi stresora ne moram da dodam stanje u drustvu, stanje u drzavi, zdravstveni sistem, i politiku, sto se toga tice prolazi prilicno neprimeceno sa moje strane.Mozda bi meni bilo pomalo stresno da zivim u getu, ali naucnici su otkrili da je za mentalno zdravlje doseljenika bitno da budu ukljuceni u svoju kulturnu zajednicu i da sto je vise "sunarodnika" u komsiluku manje postoji simptoma stresa medju novim imigrantima, tako da je formiranje novih veza sa ljudima istih emigrantskih sudbina i slicnog mentaliteta jos jedan bafer za stres,osim toga ljudi cesto pomazu jedni drugima i tako premoste nekom taj prvi udar, mada ponekad za nekog moze da bude i izvor stresa LOL
salim se, druzimo se svi naravno, kakvi smo takvi smo :)
Trebalo bi verovatno ovoj listi dodati i porodicne odnose ili prilagodjavanje dece na novu skolu i sredinu, mozda povratak u skolu itd, sve zavisi koga pogodi koji deo adaptacije i koliko dugo traje. cinjenice govore da su ljudi uvek izlozeni nekoj vrsti stresa i da je u odredjenim kolicinama neskodljiv cak potreban da nas pokrece da se borimo za sebe ali imigranti su cak i u najboljim uslovima izlozeni stresu vise nego ostali bas zbog te ambivalentnosti, bastovani znaju da ponekad kada presadite najlepsu biljku i date joj svu negu i paznju ona se zbog neceg nece primiti, a ponekad presadite neku osrednju kojoj date nekih 50% sanse i ona zivne i zablista prosto vas iznenadi, tako je mislim i sa ljudima...
Moji prvi slatkisi ovog leta :)
issys candy, ghost cherry i coyote, sve heirloom
National Geo. Film o stresu
Evo par novih linkova...koji mozda nekom pomognu.
http://www.montenegro-canada.com/crnogorci_u_kanadi.html
http://www.krstarica.com/lat/dijaspora/index.php?clanak=crkve_organizacije
http://www.srpskadijaspora.info/vest.asp?id=16557
http://www.novine.ca/zajednica/
http://croatiancanadianlibrary.com/
http://www.matis.hr/korisni_l.php?cat=7
http://www.croatianfraternalunion.org/
Pola njih koji samo dodju u posete ili citaju ovo imaju verovatno sliku da emigracija i nema nekih jezivih problema i da je uglavnom cim se prilagodite malo sve pink all the time :) sto je daleko od istine, poenta je samo u tome da se svako od nas sa problemima i stresom nosi na drugaciji nacin, svako ima svoj prag tolerancije na lose stvari.
Blizi se moj veciti izvor stresa, selidba, pa sam resila da pisem o tom dosadnom pratiocu u zivotu.
I dok sam guglala net da ne izostavim nesto na tom svom spisku stresora dole naisla sam na definiciju imigrantske bolesti hronicnog stresa koja se zove Odisejev sindrom. Poremecaj je izdvojen medju meksickim migrantima u USA koji su imali lose znanje jezika i bili u prilici da dodju sami i rade najteze poslove.
On ukljucuje sijaset poremecaja od nocnih mora i nesanice do dobitka ili gubitka na tezini, depresije itd. Iako ne sumnjam da simptomi opisani u radovima pogadjaju odredjen broj emigranata, ipak mislim da su sanse da se skilled workeru to desi minimalizovane bas tim biranjem od strane imigracionih sluzbenika, to su mladi ljudi sa porodicama i dobrim znanjem jezika i znanjem uopste, porodica je dobar bufer za stres i daje ljudima snagu da se bore a jezik je druga stvar koja ce im pomoci da se bolje uklope, takvi ljudi bi trebalo da su prilagodljivi i snalazljivi, sto opet ne znaci da su otporni na hronicni stres.
"Immigrants cannot sometimes figure out why they feel depressed. Psychiatrist Joseba Achotegui of the Universitat de Barcelona describes the illness in the following manner, according to an article in the Naples Sun Times: It comprises loneliness, as family and friends were left behind; a sense of personal failure, and a survival struggle that takes over all other priorities. The syndrome is characterized by physical symptoms like headaches, and psychological symptoms like depression.
Those who are critical of immigrants and accuse them wrongly of being lazy and that they don’t want to learn the local culture, nothing could be further form the truth. The only way an immigrant can survive in a new country is by NOT being lazy and learning the ropes of the new culture.
http://www.weacanada.ca/files/articles/72.pdf
http://www.fhspereclaver.org/migra-salut-mental/Ulises/Ulysses%20text%202%20english-1.pdf
http://institucional.us.es/apcs/doc/APCS_4_eng_15-25.pdf
Mislim da je potrebno provesti negde vise od godinu dana da bi se stekao neki relativno realan uvid u zivot na tom mestu mada i to nije preterano opsirna vizija zivota, zavisi od toga koliko se krecete izmedju mesta i ljudi.
S druge strane, ljudi ponekad generalno imaju tu viziju kako je drugima u zivotu uvek bolje i lakse i nemaju problema...znam, znam svakom je svoja muka najteza.
Kanada koju sam ja videla i upoznala nema ama bas nikakve veze sa slikama Severne Amerike sa televizije i predrasudama sa kojima sam dosla pre par godina.Ovo je nesto sasvim drugo i vrlo mi je tesko porediti bilo sta sa Evropom, jer se slicnosti zavrsavaju na lepoj prirodi i upotrebi engleskog jezika.
Mene iz nekog razloga ovaj kanadski sistem jako podseca na pokojnu Jugoslaviju samo sa malo drugacijom politickom slikom...Moja vizija te zemlje je zapravo opis mojih roditelja, radilo se, zidalo se, sticalo se, islo se na letovanja i zimovanja, kad se vratis plata te ceka i posao je jos tu, socijalni program pomaze siromasnima a zdravstvo i skolstvo je besplatno i tako...nekako mi ovaj sistem lici na ono sto su mi oni pricali o tome kako su oni ziveli i stvarali pre devedesetih.Oni koji su bili u US se kunu da je tamo jos bolje ali ne mogu da posvedocim jer jos nisam imala prilike da vidim.
I ovde se prica svodi na to da nadjes ok posao, radis, stvaras, ides na letovanje, plata stize na vreme, socijalni programi su ok niko ne gladuje, skola i zdravstvo su besplatni...jedina promena je sto poslovi vise nisu toliko stabilni da te uvek cekaju, zahvaljujuci globalnoj pohlepi i jeftinoj Kini.
Jedina osoba koja mi je rekla da slika imigracije nije tako ruzicasta za pojedinca bila je moja tetka koja vec dve decenije zivi u inostranstvu, i koja mi je najiskrenije kroz svoju zivotnu pricu prenela sta me sve ceka, i rekla da ponekad moras imati srce od kamena da predjes preko svega.Na moju srecu relativno dobro podnosimo stres tako da su nas samo neke stvari dotakle ili uzdrmale ali mislim da bih trebalo da postavim par stvari koje mi je rekla i par koje sam cula od drugih sa obrazlozenjima, jer svaka velika promena a pogotovo promena citavog stila zivota ima i lose strane za pojedinca, verujte mi kada je ljudska psiha u pitanju uvek me iznenade mogucnosti.
Ovo je neki moj mini spisak najvecih izvora stresa u imigracionoj tranziciji.
1. Pocetno razocarenje/ tesko prilagodjavanje
Obicno nastupa u prvim mesecima po dolasku i u periodu trazenja posla, tome jos vise doprinosi ogranicena suma novca koju ste doneli.
Nije onako kako ste zamisljali, ljudi su cudni, kuce su cudne, hrana je cudna, tesko je naci posao, iako ste mislili da savrseno znate engleski cini vam se da vas niko ziv ne razume a ni vi njih...Ne mozete da nadjete adekvatan smestaj, pola papira potrebnih za bilo kakav naredni korak ne posedujete i nemate prijatelje na koje mozete da racunate...Zene su posebno prepustene same sebi, sa brigom o celoj porodici, a bez da ih iko ikad odmeni ili im pomogne ako je muz na poslu citav dan i njemu je potreban odmor...a one su tamo mozda imale pomoc baba i deda ili vrtic, tako da bukvalno nemaju vremena za sebe ili svoje usavrsavanje osim ako im deca nisu vec skolskog uzrasta, jer je vrtic za imigrante cesto preskup, one koje nisu imale podrsku porodice tamo nece to toliko osetiti.
Resenje: dajte sebi cilj npr nalazenje posla i realan vremenski period da ga ostvarite, potrazite svu mogucu pomoc i veze koje imate,ucite kako da prodjete intervju i kako da trazite posao, nikada nemoojte prestati da usavrsavate JEZIK jer je on najbolji kljuc za pristojan posao, pokusajte da usavrsavate i sebe i svoj rezime blagovremeno.Ne postoji stalan posao, svi poslovi su nestalni, samo ih je lakse pronaci nego u drugim zemljama kada jednom probijete led.Pazite na potrosnju, pare su uvek izvor stresa i svadje.
Pripremite sebe na scenario A- uspecete , scenario B- sta cete uraditi ako ne bude tako kako ste planirali i u tom vremenskom periodu, i scenario C- sta ako se losa situacija produzi i ne uspete u svom naumu, da li cete odustati ili ne.
2. Usamljenost
Nista ne moze da zezne i ubedaci coveka kao usamljenost.Ako ikako mozete dodjite svi kao porodica, daljina razdvaja ljude i stvara nerazumevanje za stanje i probleme nekog ko je miljama daleko u drugacijem svetu...To se jednako odnosi na gubljenje stalnog kruga prijatelja, rodbine i clanova porodice koji su ostali tamo negde.
Pocinje prebacivanje krivice sto na sebe, sto na pojedinca koji je potencirao odlazak i razdvajanje i sada zali zbog svoje odluke, usamljen covek ima previse vremena da razmislja o negativnim stvarima i da se bedaci, trazi razumevanje za svoju bedu od osobe koja nije tu da mu da razumevanje i pomoc, idealan recept za raskol.Cak i da pricate sa nekim odande preko skajpa oni i dalje nemaju ideju o tome kroz sta vi prolazite i ne razumeju o cemu pricate.
Resenje:Ako vec niste mogli da izbegnete ovu glupost, ispunite svoje slobodno vreme uvece posetama krugovima konverzacije sa drugim emigrantima u slicnim situacijama po bibliotekama ili casovima jezika,oni ce vas bolje razumeti i vezbacete jezik, radite i usavrsavajte se i pokusajte da sto vise skratite period odvojenosti, ako ikako umete pronadjite nove prijatelje u slicnoj sitauciji koji ce vas razumeti ili nacin da dolazite u kontakt sa drugim ljudima i razgovarate sa njima, ispunite svoje slobodno vreme lepim mestima i kulturnim desavanjima, dokon um je djavolje igraliste.Izbegavajte kontakt sa ljudima koji sire negativnost i govore vam lose o vasim odlukama i situaciji, ne verujte u njihove price o " nema nista od toga, neko je vec pokusao i nije uspeo..." pametno je poslusati neciji savet ali samo ako se slazete sa tim licno, jer jedina osoba koja snosi posledice vasih odluka ste vi a ne oni i ako donesete pogresnu odluku ne mozete kriviti druge koji su vam dali los savet.
Da sam poslusala savet da ni ne pokusavam da akreditujem diplomu,jer je bilo onih koji nisu uspeli, sama bih bila kriva.
Ovo vazi i za blogove, ono sto je meni upalilo nekom nece i obrnuto mozda je neko uspeo da uradi nesto sto ja sada nemam sanse da uradim jer se sistem promenio.
3.Birokratski problemi
Su za mene veciti izvor stresa, pocevsi od nepriznatih diploma do kojekakve papirologije,cekanja na lekarski pregled, rezultate testova, upisivanje dece u vrtic i skoli, liste cekanja svuda... uvek ostavljaju tragove gorcine u ustima.
Sorry, birokratija je svuda u svetu konjski usmerena na svoja pravila i komplikovana i spora masinerija.Ponekad ce vas divni ljudi i brzina prijatno iznenaditi a ponekad cete se podsetiti na staru pricu odande, mada niko nece biti neprijatan prema vama.
Jedino resenje, borite se do zadnje mrve snage i zadnjeg dolara za svoj cilj, ako ne ide lepim pokazite zube, nikada ne odustajte i ne predajte se, dugujete to sebi, previse ste truda i snage ulozili u nesto da bi vam neka mastiljara rekla puj pike ne vazi.
4 Posao
Kada ga trazite pod stresom ste, kada ga konacno pronadjete bicete pod stresom, navikavacete se na nova mozda po vama glupa pravila i upotrebu jezika i odnose sa ljudima koji nisu uvek bliski jer uglavnom svako gleda svoja posla.Radicete vise od ostalih jer ste novo meso i da se dokazete, prolazicete vatreno krstenje dok ne steknete dovoljno iskustva.To moze da traje od par meseci do par godina zavisi od vas, posla i firme.
Jedna doza stresa na poslu je normalna, ako vam se zivot pretvori u pakao pokusajte da pronadjete drugi manje stresan ili bolje placen posao, ako vec morate da trpite nesto, bolje da vas vise placaju za isti rad.
Imajte hrabrosti da pokusate, jedina osoba koja sebe osudjuje na patnju na poslu ste vi, tako da ili promenite posao ili sebe.I ne verujte nikom ko vam kaze da tako mora i da vam je sudjeno da trpite, niste prosli pola planete i poceli ispocetka da biste opet nesto trpeli, u pocetku je to normalno i mozda potraje par meseci dok se ne stekne to prvo iskustvo a posle ste sami kovaci svoje srece.
5. Finansijski problemi
Ah, ovde postoje dve price, prva koja se retko desava nasim ljudima je da se ostane bez para u kom slucaju postoji welfare, a druga cesca je da se nikada nema dovoljno para za prohteve koji rastu...taj deo price sam vec naucila napamet.Nasi prvi troskovi su bili uklapanje u minimalac od 1800 $ mesecno, 730 za jednosoban stan oko 800 za hranu i ostalo za kola, jedva smo se uklapali ali uspevali smo, onda dolazi Toronto novi posao, dvosoban stan od 1130, osiguranje za kola 280 i hrana oko 1000, plus racuni opet plata koja sve to pokriva u proseku mesecni troskovi su bili izmedju 2500 i 2700 i ostaje nam nesto viska, onda je dosao London townhouse sa racunima 1500 $ , osiguranje 230, gorivo 300, nesto ostalih racuna par stotina dolara i hrana opet za 1000$ mesecno, i opet plata koja sve to pokriva ali ne ostaje viska, prosecni trosak u Londonu 2700 do 3000$ mesecno, tako da se jasno vidi da kako raste plata rastu i prohtevi ne za nekim luksuzom vec za boljim smestajem i kvalitetnijim zivotom tj hranom, tim tempom jednostavno ne mozete da zaradite koliko mozete da potrosite... a najveca zamka dolazi kasnije kada zelite da kupite nesto svoje, mi smo odrasli u drustvu gde se ljudi vecito mere onim sto imaju da prikazu i nesvesno nam je utisnuto u mozak da je to ok da se siris do krajnjih granica.Odrasli smo iskompleksirani nemanjem u devedesetim i godinama koje su usledile i svi bi da sto pre nesto imamo i stvorimo za svoje porodice, tesko da je iko od onih koji imaju sanse da to ne budu ostao skroman pri kupovini kuce ili stana.
Resenje: ako dosad niste naucili da zapisujete troskove i vodite racuna o raspolaganju novcem bolje pocnite, doslednost je manje stresna od vecitih minusa na racunima i prepirki na sta su pare otisle, odredite sebi cifru za kiriju )moja je do 1400 sa svim racunima) koju necete preci ni po koju cenu i isto tako odredite mesecnu sumu za hranu i neplanirane troskove koji necete prelaziti ako bas ne morate, sa racunima je lako jer su uglavnom uvek isti.Ovde nije tesko planirati potrosnju, plate su iste i na vreme i racuni su isti i na vreme, cene hrane zavise od toga gde pazarite ali i one se nesto drasticno ne menjaju.
Planirajte unapred, nesreca mnogih imigranata je da dolaze ovde na pola zivota posle dekade rada u drugoj drzavi i svi krecu od pocetka a treba zaraditi penziju...
Nekako mi deluje da odredjena doza finansijske "pameti" i sigurnosti smanjuje opsti stres, ljudi se osecaju sigurnije ako znaju da nece imati tih problema bar neko vreme ako se nesto desi, dok ne uspeju da se snadju.
6. Gosti
Covek bi pomislio da ce vam gostovanje dragih osoba biti divno zar ne? Ili da cete jedva cekati da ih vidite ponovo...think again. Iz iskustva vecine onih koje znam putovanja na balkan u posete rodbini i porodici su prava nocna mora za njih, prvo zrtvuju svoj ne bas dugacak a neophodan odmor za putovanje na mesto sa kog su ocajnicki pobegli, mazohizam, to ih kosta jedan nov automobil sa smestajem i svim poklonima koje moraju da ponesu svima da ne ispadnu golje ili cicije...odmor provedu trceci izmedju rodjaka koji se svi ljute ako necete da ih posetite ali nece da se udostoje da vam dodju na noge, jede se, pije se, trose se pare i uglavnom se umara i psihicki i fizicki umesto da se odmori a naravno svi ce vam reci da vi nemate razloga da kukate jer vama je tamo laganice i pare verovatno rastu po javorima LOL Na kraju dolazite nazad jednako iscrpljeni, jadni i bez para kao kad ste prvi put emigrirali, razocarani sto niste ispunili ocekivanja svih tamo i vracate se na posao bedni i smoreni.
Drugi scenario je da neko dodje u posetu...e sad, nikako se ne isplati da neko dodje ne daj boze na nedelju dve, da bi se put finansijski isplatio to mora da bude bar mesec il dva.Svi znamo da nismo sa svim rodjacima ili porodicom u jednakoj ljubavi, ali jedno je svim ljudima u malim stanovima zajednicko, niko se ne oseca udobno da mu neko mesec dana kampuje u dnevnoj sobi,upada u kupatilo ili da morate da pazite kako se oblacite i ponasate u rodjenoj kuci koja je jedino mesto na kom mozete da budete slobodni.Ta osoba ima stalni uvid u svaki minut vaseg zivota i ponekad i komentare na nacin na koji vi zivite svoj zivot, to je kao da zivite sa kriticarem koji vas prati 24h i jos morate da mu ispunjavate zelje jer ste dobar domacin...nije strasno ako je u pitanju jedna ili dve ovakve posete godisnje, ali na nesrecu, ponekad neko zavrsi tako sto pola godine gosti nekog i nema svoj zivot u svom domu. Zavisno sa cije strane porodice je gost i kakvi su odnosi dolazi i do prepucavanja medju bracnim partnerima, opet stres...
Resenje: Ogranicite gostovanje na period koji vama najbolje odgovara, i razvucite posete ako ih ima vise na dva razlicita dela godine ili sa bar mesec dana pauze izmedju poseta. Gledajte da ako planirate da dovodite babe i dede nadjete stan u kom cete i vi i oni imati svoju sobu i privatnost.Objasnite im kucna pravila i kako rade koji aparati i sta raditi u slucaju nuzde.
Ako idete tamo, obavestite sve koji zele da vas vide da cete od tad do tad biti na tom i tom mestu pa ko dodje dobro dosao,ne mucite sebe i decu seoskim turnejama, kome je stalo da vas vidi doci ce. Odvojite nedelju dana odmora samo za sebe po mogucstvu u hotelu u drugoj drzavi ili na moru.
7. Promena stana, selidbe
my favorite :)
Trazenje stana je stresno, otkazivanje stana ako izlazite pre isteka ugovora je stresno jer morate da se pogadjate i cenjkate sa menadzmentom, i sama selidba i navikavanje na novi stan i okolinu nosu dozu stresa, a da ne zaboravim sve promene adresa i papira...
Resenje: gledajte da se selite na bolje mesto ako imate izbora, u bolji smestaj i da cena bude podnosljiva za vase uslove, pripremite spisak i pocnite pakovanje 2 nedelje ranije...Ako ste kao ja nabavicete kolica za selidbu u home depou da ne vucete stvari na rukama i plasticne providne kutije za stvari, vidi se sta je u njima pa ne morate da bunarite prvog dana da nadjete tanjir ili casu a posluzice i za kasnije, moze u njima da se drzi zimska garderoba u plakaru.Velike crne kese sa ruckama takodje dobro dodju za kabaste stvari kao sto su krevetnine i decje igracke.
Za divno cudo ovoj listi stresora ne moram da dodam stanje u drustvu, stanje u drzavi, zdravstveni sistem, i politiku, sto se toga tice prolazi prilicno neprimeceno sa moje strane.Mozda bi meni bilo pomalo stresno da zivim u getu, ali naucnici su otkrili da je za mentalno zdravlje doseljenika bitno da budu ukljuceni u svoju kulturnu zajednicu i da sto je vise "sunarodnika" u komsiluku manje postoji simptoma stresa medju novim imigrantima, tako da je formiranje novih veza sa ljudima istih emigrantskih sudbina i slicnog mentaliteta jos jedan bafer za stres,osim toga ljudi cesto pomazu jedni drugima i tako premoste nekom taj prvi udar, mada ponekad za nekog moze da bude i izvor stresa LOL
salim se, druzimo se svi naravno, kakvi smo takvi smo :)
Trebalo bi verovatno ovoj listi dodati i porodicne odnose ili prilagodjavanje dece na novu skolu i sredinu, mozda povratak u skolu itd, sve zavisi koga pogodi koji deo adaptacije i koliko dugo traje. cinjenice govore da su ljudi uvek izlozeni nekoj vrsti stresa i da je u odredjenim kolicinama neskodljiv cak potreban da nas pokrece da se borimo za sebe ali imigranti su cak i u najboljim uslovima izlozeni stresu vise nego ostali bas zbog te ambivalentnosti, bastovani znaju da ponekad kada presadite najlepsu biljku i date joj svu negu i paznju ona se zbog neceg nece primiti, a ponekad presadite neku osrednju kojoj date nekih 50% sanse i ona zivne i zablista prosto vas iznenadi, tako je mislim i sa ljudima...
Moji prvi slatkisi ovog leta :)
issys candy, ghost cherry i coyote, sve heirloom
 |
| From Leto 2012 |
National Geo. Film o stresu
Evo par novih linkova...koji mozda nekom pomognu.
http://www.montenegro-canada.com/crnogorci_u_kanadi.html
http://www.krstarica.com/lat/dijaspora/index.php?clanak=crkve_organizacije
http://www.srpskadijaspora.info/vest.asp?id=16557
http://www.novine.ca/zajednica/
http://croatiancanadianlibrary.com/
http://www.matis.hr/korisni_l.php?cat=7
http://www.croatianfraternalunion.org/
Tuesday, July 3, 2012
Zanimljivo stivo i -ko je aplicirao aplicirao, vise nema do sledece godine...
Calgary, June 28, 2012 — Citizenship, Immigration and Multiculturalism Minister Jason Kenney today announced the latest step in re-designing Canada’s economic immigration system.
Effective July 1st, 2012, Citizenship and Immigration Canada will place a temporary pause on new applications to the Federal Skilled Worker Program (FSWP) and federal Immigrant Investor Program (IIP).
“We have been making lots of changes to our economic immigration system,” said Minister Kenney. “We will take the next six months to do a lot of the heavy lifting to get us closer to a fast and flexible immigration system.”
Izgleda da smo ipak uhvatili zadnji voz, vrata koja su se polako sa suzenim listama zanimanja zatvarala sada su zatvorena do daljnjeg. Ako jos uvek razmisljate da li da aplicirate ili ne, ne morate vise da razmisljate ili cete imati malo vise vremena da donesete tu odluku, ako opet ne bude neka cudna lista zanimanja...
......................................................................................................................................................
I tako ovih dana sasvim slucajno put me je vodio sa bloga na blog pa hajde da podelim ima dosta toga zanimljivog, posebno me je razveselilo sto sam konacno pronasla utiske pravih ljudi drugacijeg mentaliteta iz prve ruke kada oni porede dve razlicite drzave i dva sistema, umesto da stalno prenosim necije utiske preko onoga sto ja cujem tu i tamo oni su zapisali sta je u njihovoj obrnutoj imigraciji bilo cudno i zanimljivo, a i teme koje sam odabrala su vecita pitanja i poredjenja tako da se nadam da ce vam se svideti.
Kako Rozmari vidi razliku izmedju tinejdzera u USA i na balkanu
http://rosemarybaileybrown.blogspot.ca/2011/05/how-do-serbian-and-american-teenagers.html
Kako momak odrastao u Kanadi vidi da nesto tu ne stima...LOL
http://canadianinserbia.blogspot.ca/2011/12/dont-call-cops-in-serbia-because-they.html
no comment :)
http://livelifelikeabestseller.blogspot.ca/2011/11/commute.html
lose strane emigracije
http://www.canadaimmigrantblog.com/an-interview-310/
Steve Paikin "Agenda" jedna od emisija tipa insajdera koja se bavi politickim temama, na temu imigranata i njihovih problema,
prvi video je o lekarima koji pokusavaju da dodju do struke, pogledajte sve klipove.
http://theagenda.tvo.org/blog/agenda-blogs/triumphs-and-tragedies-immigration-canada
zasto ne geto...
http://www.canada.com/Working+ethnic+enclaves+limits+newcomers+opportunities+Report/6770505/story.html
prica o ircima
http://www.theglobeandmail.com/news/toronto/globe-to/the-irish-unemployed-seek-greener-shores-in-toronto/article2135833/
Evo jos nekih blogova o imigraciji koje sam iskopala
za quebec http://theblog.artim.ca/category/did-you-know-that/
http://thezieglersblog.com/how-to-immigrate-to-canada/
http://thezieglersblog.com/2010/11/65-approved-legal-and-different-ways-to-immigrate-to-canada/
http://www.canadaimmigrantblog.com/bloggingimmigrants/
i studentima ce se polako zatvoriti vrata...
http://nexuscanada.blogspot.ca/2012/06/federal-government-seeks-comments-on.html
Effective July 1st, 2012, Citizenship and Immigration Canada will place a temporary pause on new applications to the Federal Skilled Worker Program (FSWP) and federal Immigrant Investor Program (IIP).
“We have been making lots of changes to our economic immigration system,” said Minister Kenney. “We will take the next six months to do a lot of the heavy lifting to get us closer to a fast and flexible immigration system.”
Izgleda da smo ipak uhvatili zadnji voz, vrata koja su se polako sa suzenim listama zanimanja zatvarala sada su zatvorena do daljnjeg. Ako jos uvek razmisljate da li da aplicirate ili ne, ne morate vise da razmisljate ili cete imati malo vise vremena da donesete tu odluku, ako opet ne bude neka cudna lista zanimanja...
......................................................................................................................................................
I tako ovih dana sasvim slucajno put me je vodio sa bloga na blog pa hajde da podelim ima dosta toga zanimljivog, posebno me je razveselilo sto sam konacno pronasla utiske pravih ljudi drugacijeg mentaliteta iz prve ruke kada oni porede dve razlicite drzave i dva sistema, umesto da stalno prenosim necije utiske preko onoga sto ja cujem tu i tamo oni su zapisali sta je u njihovoj obrnutoj imigraciji bilo cudno i zanimljivo, a i teme koje sam odabrala su vecita pitanja i poredjenja tako da se nadam da ce vam se svideti.
Kako Rozmari vidi razliku izmedju tinejdzera u USA i na balkanu
http://rosemarybaileybrown.blogspot.ca/2011/05/how-do-serbian-and-american-teenagers.html
Kako momak odrastao u Kanadi vidi da nesto tu ne stima...LOL
http://canadianinserbia.blogspot.ca/2011/12/dont-call-cops-in-serbia-because-they.html
no comment :)
http://livelifelikeabestseller.blogspot.ca/2011/11/commute.html
lose strane emigracije
http://www.canadaimmigrantblog.com/an-interview-310/
Steve Paikin "Agenda" jedna od emisija tipa insajdera koja se bavi politickim temama, na temu imigranata i njihovih problema,
prvi video je o lekarima koji pokusavaju da dodju do struke, pogledajte sve klipove.
http://theagenda.tvo.org/blog/agenda-blogs/triumphs-and-tragedies-immigration-canada
zasto ne geto...
http://www.canada.com/Working+ethnic+enclaves+limits+newcomers+opportunities+Report/6770505/story.html
prica o ircima
http://www.theglobeandmail.com/news/toronto/globe-to/the-irish-unemployed-seek-greener-shores-in-toronto/article2135833/
Evo jos nekih blogova o imigraciji koje sam iskopala
za quebec http://theblog.artim.ca/category/did-you-know-that/
http://thezieglersblog.com/how-to-immigrate-to-canada/
http://thezieglersblog.com/2010/11/65-approved-legal-and-different-ways-to-immigrate-to-canada/
http://www.canadaimmigrantblog.com/bloggingimmigrants/
i studentima ce se polako zatvoriti vrata...
http://nexuscanada.blogspot.ca/2012/06/federal-government-seeks-comments-on.html
What to do...what not to do :) ako se udate u drugu zemlju
A kako to izgleda kada stranac posmatra kulturu iz koje dolazimo iz prve ruke...
"upozorenja" jedne amerikanke koja se udala i zivela tamo, ko kaze da ameri ne emigriraju tamo hehehe
dame uzivajte :) i molim vas obratite paznju na neke slicnosti koje se provlace kada se govori o poslu,novcu, letovanjima posebno mi je zanimljiv broj 7 lol
mislim na slicnosti sa kanadskom imigrantskom pricom, o dobro placenom poslu, volontiranju, rodbini koja gostuje mesecima i trosenjem dragocenog odmora da bi se psihicki umorili tamo...
Advice to the Lovelorn: What to Do If You're Considering Marrying a Serb
I know I said I wasn't going to post again, but since my farewell post, have been deluged with letters from women around the world agonizing over whether they should marry their Serbian boyfriend.
So here is my advice - take it or leave it as you please:
1) I'm glad I married a Serb.
The experience was well worth the final pain. I learned so much, had many wonderful experiences, and filled my life with so much love. Serbian families, the country of Serbia, the culture... all worth experiencing and learning from. I'm not sorry I did it, and I hope you won't be either.
2) Some Serb-American marriages are great successes.
My step-brother has been married happily for more than a decade to a Serbian woman who previously immigrated to the US where they now live. A friend of mine's parents were a mixed marriage of Serb and Swede, both US immigrants, who apparently had a wonderful marriage until the day the husband died.
3) Plan ahead for child custody battles.
I am lucky not to have this problem, as we had no children of our own, but have heard of several battles that were far more agonizing (not to mention expensive) because each parent planned to live in a different country and wanted their child by their side.
I cannot underscore enough how important it is for you to have a prenuptial agreement in writing, hopefully recognized by courts in both countries, that spells out which country children will be raised in should you split. Be generous and assume that the child should have ample experience of both countries as they grow up.
4) Keep some cash in your name in your country.
Less important than child custody, but worth mentioning. If you ever do separate, it may be difficult for you to access funds in your own country. Keep a single (not joint) account in your name. Also, this keeps you safe if Serbian banks fail (as they have done in the past) and you have to wait years to get the small portion of your money that was covered by government insurance back.
Also bear in mind that if you spend much of your working life in Serbia, you and your spouse may not qualify for Social Security or other US government benefits someday. You never know if or when you'll want to move home (what if you are widowed?) so think ahead about how to establish retirement in both countries. Don't put your eggs in just one basket.
5) Don't move in with his family.
It's not unusual for adult and married children of Serbs to live with their parents for eons. You can move in "just for now" and suddenly months and years have gone by. It's hard enough to adjust to married life with a foreigner. Don't add in the burden of integrating with his family in their home as well. Your husband will never truly understand how hard it is for you if you're from a country without that tradition. Insist on your own home, from day one. Luckily furnished and long-term rentals are very cheap in Serbia, especially compared with buying!
6) Make your own circle of friends.
Most Serbs have lots of friends and very active social lives. It's easy to get swept up in your beloved's circle. That's great, but make an effort to create your own circle as well. You need your own support system separate from his.
7) Don't assume you'll find paying employment in Serbia.
Even well-connected and educated Serbs have trouble. You'll probably either wind up doing volunteer work (lots of opportunities with needy organizations) or starting your own business.
If you do start your own business, don't start it (at least at first) with your fiance or husband. It adds extra strain to a marriage to work together, especially if you grew up in different cultures regarding work and capitalism, and you'll already have enough challenges with culture, family, language, etc. Also, better if you own something yourself than being too dependent on a single person in a foreign land. That said, I do know foreign women who have run great businesses with their husbands in Serbia.
8) If you live outside Serbia, be prepared for long-term guests.
When relatives visit from Serbia, they often expect to stay in your home with you for weeks or even months. It's normal. Think you got out of living with his parents when you moved away? Think again. I thoroughly enjoyed this, but some women would not.
9) Your vacations will be probably spent in the Balkans.
Expats need to go home. It's understandable. And their family is expecting them to come. They don't understand about measly US two-weeks-per-year-only. And it may be tough if you ever had a yearning to go to other places in the world on vacation... Serbia here we come.
10) Don' promise to learn to speak Serbian if you live outside the Balkans.
Unless you are a language genius or perhaps grew up speaking another Slavic language, learning Serbian will be harder than you expected. You really do need to live there for the lessons to sink in and your knowledge to stick.
That doesn't mean your husband will only speak English in your household (although your children unfortunately may, even if he wishes they would use his language). There will be many times when he's speaking to friends, family, etc and you'll have no idea what's going on. You're going to feel left out sometimes, but you probably can't help it.
11) If you intend to live in the Balkans, don't marry him first before you visit thoroughly.
You're marrying a man and a country. Don't jump into either without adequate research and personal experience. If you plan to move to the Balkans, move first and marry later. You've got plenty of time.
So that's all my advice. Good luck and best wishes!
preuzeto sa bloga http://rosemarybaileybrown.blogspot.ca/search?updated-min=2007-01-01T00:00:00%2B01:00&updated-max=2008-01-01T00:00:00%2B01:00&max-results=50
evo jos nekih emigrantskih prica iz druge ruke, koga zanima.
http://www.newsoptimist.ca/article/20111207/BATTLEFORD0304/312079987/-1/battleford/kitchens-and-buildings-a-s
http://www.newsoptimist.ca/article/20111214/BATTLEFORD0304/312149972/-1/battleford/kitchens-and-buildings-a-
"upozorenja" jedne amerikanke koja se udala i zivela tamo, ko kaze da ameri ne emigriraju tamo hehehe
dame uzivajte :) i molim vas obratite paznju na neke slicnosti koje se provlace kada se govori o poslu,novcu, letovanjima posebno mi je zanimljiv broj 7 lol
mislim na slicnosti sa kanadskom imigrantskom pricom, o dobro placenom poslu, volontiranju, rodbini koja gostuje mesecima i trosenjem dragocenog odmora da bi se psihicki umorili tamo...
Advice to the Lovelorn: What to Do If You're Considering Marrying a Serb
I know I said I wasn't going to post again, but since my farewell post, have been deluged with letters from women around the world agonizing over whether they should marry their Serbian boyfriend.
So here is my advice - take it or leave it as you please:
1) I'm glad I married a Serb.
The experience was well worth the final pain. I learned so much, had many wonderful experiences, and filled my life with so much love. Serbian families, the country of Serbia, the culture... all worth experiencing and learning from. I'm not sorry I did it, and I hope you won't be either.
2) Some Serb-American marriages are great successes.
My step-brother has been married happily for more than a decade to a Serbian woman who previously immigrated to the US where they now live. A friend of mine's parents were a mixed marriage of Serb and Swede, both US immigrants, who apparently had a wonderful marriage until the day the husband died.
3) Plan ahead for child custody battles.
I am lucky not to have this problem, as we had no children of our own, but have heard of several battles that were far more agonizing (not to mention expensive) because each parent planned to live in a different country and wanted their child by their side.
I cannot underscore enough how important it is for you to have a prenuptial agreement in writing, hopefully recognized by courts in both countries, that spells out which country children will be raised in should you split. Be generous and assume that the child should have ample experience of both countries as they grow up.
4) Keep some cash in your name in your country.
Less important than child custody, but worth mentioning. If you ever do separate, it may be difficult for you to access funds in your own country. Keep a single (not joint) account in your name. Also, this keeps you safe if Serbian banks fail (as they have done in the past) and you have to wait years to get the small portion of your money that was covered by government insurance back.
Also bear in mind that if you spend much of your working life in Serbia, you and your spouse may not qualify for Social Security or other US government benefits someday. You never know if or when you'll want to move home (what if you are widowed?) so think ahead about how to establish retirement in both countries. Don't put your eggs in just one basket.
5) Don't move in with his family.
It's not unusual for adult and married children of Serbs to live with their parents for eons. You can move in "just for now" and suddenly months and years have gone by. It's hard enough to adjust to married life with a foreigner. Don't add in the burden of integrating with his family in their home as well. Your husband will never truly understand how hard it is for you if you're from a country without that tradition. Insist on your own home, from day one. Luckily furnished and long-term rentals are very cheap in Serbia, especially compared with buying!
6) Make your own circle of friends.
Most Serbs have lots of friends and very active social lives. It's easy to get swept up in your beloved's circle. That's great, but make an effort to create your own circle as well. You need your own support system separate from his.
7) Don't assume you'll find paying employment in Serbia.
Even well-connected and educated Serbs have trouble. You'll probably either wind up doing volunteer work (lots of opportunities with needy organizations) or starting your own business.
If you do start your own business, don't start it (at least at first) with your fiance or husband. It adds extra strain to a marriage to work together, especially if you grew up in different cultures regarding work and capitalism, and you'll already have enough challenges with culture, family, language, etc. Also, better if you own something yourself than being too dependent on a single person in a foreign land. That said, I do know foreign women who have run great businesses with their husbands in Serbia.
8) If you live outside Serbia, be prepared for long-term guests.
When relatives visit from Serbia, they often expect to stay in your home with you for weeks or even months. It's normal. Think you got out of living with his parents when you moved away? Think again. I thoroughly enjoyed this, but some women would not.
9) Your vacations will be probably spent in the Balkans.
Expats need to go home. It's understandable. And their family is expecting them to come. They don't understand about measly US two-weeks-per-year-only. And it may be tough if you ever had a yearning to go to other places in the world on vacation... Serbia here we come.
10) Don' promise to learn to speak Serbian if you live outside the Balkans.
Unless you are a language genius or perhaps grew up speaking another Slavic language, learning Serbian will be harder than you expected. You really do need to live there for the lessons to sink in and your knowledge to stick.
That doesn't mean your husband will only speak English in your household (although your children unfortunately may, even if he wishes they would use his language). There will be many times when he's speaking to friends, family, etc and you'll have no idea what's going on. You're going to feel left out sometimes, but you probably can't help it.
11) If you intend to live in the Balkans, don't marry him first before you visit thoroughly.
You're marrying a man and a country. Don't jump into either without adequate research and personal experience. If you plan to move to the Balkans, move first and marry later. You've got plenty of time.
So that's all my advice. Good luck and best wishes!
preuzeto sa bloga http://rosemarybaileybrown.blogspot.ca/search?updated-min=2007-01-01T00:00:00%2B01:00&updated-max=2008-01-01T00:00:00%2B01:00&max-results=50
evo jos nekih emigrantskih prica iz druge ruke, koga zanima.
http://www.newsoptimist.ca/article/20111207/BATTLEFORD0304/312079987/-1/battleford/kitchens-and-buildings-a-s
http://www.newsoptimist.ca/article/20111214/BATTLEFORD0304/312149972/-1/battleford/kitchens-and-buildings-a-
Monday, July 2, 2012
Slike iz Severne Amerike :)
Jedan mix slika za ove 2 godine, slike iz Toronta, Kitchenera, Londona,Belmonta, St.Jacobsa,Waterlooa,Cambridge-a,St. Thomasa, Grand Benda, Niagare, Niagara on the lake, Port Stanley-a...Slike Ontarija i Kanade, HAPPY CANADA DAY!
Saturday, June 30, 2012
...and they lived happily ever after...
Bila jednom jedna vrlo pametna, lepa i uspesna devojka na balkanu, tacnije tamo negde gde ima samo dva velika grada vredna da se u njima studira i zivi i eventualno nadje posao...Devojka je zavrsila fax u roku, uz malo pomoci i srece dobila posao u dobroj firmi i uz puno prekovremenog, truda, trcanja i terena postala najmladji direktor sa nepunih 30, rizikovala i kupila sebi sobicu koja se zove garsonjera na 30 godina kredita, majusno ali njeno, i sve bi bilo super da je imala sa nekim to da deli...
Prvi momak koji joj se svideo i na koga je potrosila 4 godine svog zivota izjavio je da on smatra da je brak jedna lazna institucija i da on ne misli ikada da bude takav licemer, naime odrastao je gledajuci svoje roditelje ciji se brak raspao kako zive u razlicitim sobama iste kuce, prinudjeni da tako provedu ostatak zivota jer je jedan od njih ostao bez primanja i godinama nije mogao da nadje drugi posao, pri tom posto vise nisu bili zajedno to ih nije sprecavalo da svako zivi svoj zivot i ostalo...Momak je ziveo u svojoj sobi u kuci, radio s vremena na vreme neke tezgice i jeo u zajednickoj kuhinji kao cimer sa svima ostalima u porodici.Rekao je da mu odgovara takav zivot i da ne vidi smisao da ga menja jer se sve uglavnom zavrsi razvodom.
Drugi momak je rekao da on zeli brak i zeli da se zeni, ziveo je u stanu svojih roditelja koji je kupljen da deca studiraju, s vremena na vreme malo je tezgario,pokusao je da otvori svoj biznis ali ga je poslovni partner opljackao uz pomoc prijatelja u mupu, sve je zavrsilo na advokatima i sudu, i sada je uglavnom ziveo uz podrsku roditelja koji su ceznuli da im se vrati u selo i preuzme drugi porodicni biznis...I sve je bilo ok dok mama nije upoznala snajku...Uradila je sve sto je mogla da joj zagorca zivot i da ih rastavi, pocevsi od zahteva da se presele u selo i da ona da otkaz i sedi u njenoj kuci umesto u svom stanu, do toga da ne moze da ima tortu kakvu hoce na svadbi, da svekrva bira vencanicu posto je ona placa do nekih estetskih promena na snajkinom telu, sto je prevrsilo svaku meru i svaki put kada bi se neko usprotivio ona je zavrsila u bolnici sa napadom hipohondrije sa sincicem uz postelju, i uspela je u svom naumu, pri tom taj momak koji se kleo u neku ljubav nikada nije stao na stranu svoje nesudjene vec uvek na maminu...
Cini joj se ponekad da je svet pun mladica koji duboko u svojim tridesetim zive kod svojih mamica i nemaju posao nego nesto tu i tamo tezgare...cini joj se da je tu nesto pogresno jer ona ne zivi kao njeni poznanici kod roditelja i bez primanja, trebalo bi da svi imaju sansu da se izbore za sebe ali jako je tesko.
Mozda nikada nece naci osobu jacu od sebe, koja misli svojim mozgom a ne mozgom sredine i svojih roditelja, koja isto tako vredno radi i stvara i zeli porodicu, nekog da sa njim deli dobro i zlo.
Onda odlazi na mesec dana u drugu zemlju, i tu upoznaje dva mladica razlicitog porekla, jedan u kasnim tridesetim drugi tek zakoracio u njih, jedan sin poljskih emigranata drugi bosanskih...Obojica rade, jedan ima posao u auto industriji i kupio je sebi townhouse u kom zivi sam, nije se jos ozenio jer nije pronasao srodnu dusu, zivi za decu svoje sestre i svoju porodicu, vrlo odmeren covek bez neke drame...Ovaj drugi zavrsio je neki koledz ali se odlucio da krene drugim putem, ima svoju firmu za moleraj i pripremu zidova, radi svakog dana u svom ford kamioncicu, kupio je novu kucu u novom naselju gde sa svojim mackom deli 4 sobe i koju je uredio najnovijim stvarima po svom ukusu, za voznju po gradu kupio je mercedes...Trazi nekog da s njim to podeli...i dobro i zlo, jednog dana, postuje svoje roditelje i sestru koji svi imaju svoje domove i zivote.
Jeste, vecina stvari je na kredit, i stvari nisu uvek najbitnije, ali ljudi su nekako finiji, drugaciji slicniji njenom nacinu razmisljanja, neoptereceni, vredni i usmereni na porodicu i posao, reseni da zive normalnim zivotom...
Mozda ona gresi, mozda se njoj samo tako cini ali nekako je ovde divno, sve je bolje, jednostavnije...Zivot je, pa, ne razmislja se puno o njemu i ne filozofira se nego se zivi...Deluje joj kao da se ovde lakse isplati ulozen trud i rad, deluje joj da je puno stvari pogresno tamo gde je ona...
Ovde ima toliko stvari, a neverovatno je da su cene po prodavnicama iste, racuni su cak nizi a plate ne mogu da se porede, i po ko zna koji put se zapita ako ona sa svojom pristojnom platom tamo nije bas najsretnija kako ljudi hrane porodicu sa mnogo mnogo manje? Ali to nije njena stvar, ona se uglavnom za svoje izborila, ostala je da se pronadje samo ta jedna sitnica u zivotu,LJUBAV,
neko sa kim moze da se deli i uspeh i neuspeh, dobro i zlo, neko ko ce razmisljati svojom glavom i svojim srcem i biti vredan i pametan kao ona...Neko ko ce je voleti takvu kakva jeste...
Samo bol je u zivotu siguran srecu nosi neki postar jako spor... neka, samo ovu noc da izguram sutra cu vec naci dobar izgovor ...
hrana za mozak :)
Prvi momak koji joj se svideo i na koga je potrosila 4 godine svog zivota izjavio je da on smatra da je brak jedna lazna institucija i da on ne misli ikada da bude takav licemer, naime odrastao je gledajuci svoje roditelje ciji se brak raspao kako zive u razlicitim sobama iste kuce, prinudjeni da tako provedu ostatak zivota jer je jedan od njih ostao bez primanja i godinama nije mogao da nadje drugi posao, pri tom posto vise nisu bili zajedno to ih nije sprecavalo da svako zivi svoj zivot i ostalo...Momak je ziveo u svojoj sobi u kuci, radio s vremena na vreme neke tezgice i jeo u zajednickoj kuhinji kao cimer sa svima ostalima u porodici.Rekao je da mu odgovara takav zivot i da ne vidi smisao da ga menja jer se sve uglavnom zavrsi razvodom.
Drugi momak je rekao da on zeli brak i zeli da se zeni, ziveo je u stanu svojih roditelja koji je kupljen da deca studiraju, s vremena na vreme malo je tezgario,pokusao je da otvori svoj biznis ali ga je poslovni partner opljackao uz pomoc prijatelja u mupu, sve je zavrsilo na advokatima i sudu, i sada je uglavnom ziveo uz podrsku roditelja koji su ceznuli da im se vrati u selo i preuzme drugi porodicni biznis...I sve je bilo ok dok mama nije upoznala snajku...Uradila je sve sto je mogla da joj zagorca zivot i da ih rastavi, pocevsi od zahteva da se presele u selo i da ona da otkaz i sedi u njenoj kuci umesto u svom stanu, do toga da ne moze da ima tortu kakvu hoce na svadbi, da svekrva bira vencanicu posto je ona placa do nekih estetskih promena na snajkinom telu, sto je prevrsilo svaku meru i svaki put kada bi se neko usprotivio ona je zavrsila u bolnici sa napadom hipohondrije sa sincicem uz postelju, i uspela je u svom naumu, pri tom taj momak koji se kleo u neku ljubav nikada nije stao na stranu svoje nesudjene vec uvek na maminu...
Cini joj se ponekad da je svet pun mladica koji duboko u svojim tridesetim zive kod svojih mamica i nemaju posao nego nesto tu i tamo tezgare...cini joj se da je tu nesto pogresno jer ona ne zivi kao njeni poznanici kod roditelja i bez primanja, trebalo bi da svi imaju sansu da se izbore za sebe ali jako je tesko.
Mozda nikada nece naci osobu jacu od sebe, koja misli svojim mozgom a ne mozgom sredine i svojih roditelja, koja isto tako vredno radi i stvara i zeli porodicu, nekog da sa njim deli dobro i zlo.
Onda odlazi na mesec dana u drugu zemlju, i tu upoznaje dva mladica razlicitog porekla, jedan u kasnim tridesetim drugi tek zakoracio u njih, jedan sin poljskih emigranata drugi bosanskih...Obojica rade, jedan ima posao u auto industriji i kupio je sebi townhouse u kom zivi sam, nije se jos ozenio jer nije pronasao srodnu dusu, zivi za decu svoje sestre i svoju porodicu, vrlo odmeren covek bez neke drame...Ovaj drugi zavrsio je neki koledz ali se odlucio da krene drugim putem, ima svoju firmu za moleraj i pripremu zidova, radi svakog dana u svom ford kamioncicu, kupio je novu kucu u novom naselju gde sa svojim mackom deli 4 sobe i koju je uredio najnovijim stvarima po svom ukusu, za voznju po gradu kupio je mercedes...Trazi nekog da s njim to podeli...i dobro i zlo, jednog dana, postuje svoje roditelje i sestru koji svi imaju svoje domove i zivote.
Jeste, vecina stvari je na kredit, i stvari nisu uvek najbitnije, ali ljudi su nekako finiji, drugaciji slicniji njenom nacinu razmisljanja, neoptereceni, vredni i usmereni na porodicu i posao, reseni da zive normalnim zivotom...
Mozda ona gresi, mozda se njoj samo tako cini ali nekako je ovde divno, sve je bolje, jednostavnije...Zivot je, pa, ne razmislja se puno o njemu i ne filozofira se nego se zivi...Deluje joj kao da se ovde lakse isplati ulozen trud i rad, deluje joj da je puno stvari pogresno tamo gde je ona...
Ovde ima toliko stvari, a neverovatno je da su cene po prodavnicama iste, racuni su cak nizi a plate ne mogu da se porede, i po ko zna koji put se zapita ako ona sa svojom pristojnom platom tamo nije bas najsretnija kako ljudi hrane porodicu sa mnogo mnogo manje? Ali to nije njena stvar, ona se uglavnom za svoje izborila, ostala je da se pronadje samo ta jedna sitnica u zivotu,LJUBAV,
neko sa kim moze da se deli i uspeh i neuspeh, dobro i zlo, neko ko ce razmisljati svojom glavom i svojim srcem i biti vredan i pametan kao ona...Neko ko ce je voleti takvu kakva jeste...
Samo bol je u zivotu siguran srecu nosi neki postar jako spor... neka, samo ovu noc da izguram sutra cu vec naci dobar izgovor ...
hrana za mozak :)
Thursday, June 21, 2012
Neandertalcev san?
Ne znam da li je iko citao serijal Deca zemlje, americke autorke Jean M. Auel, malo romantizovan ali potkrepljen arheoloskim nalazima prikaz zivota neandertalaca i kromanjonaca na teritoriji danasnje Evrope, pocinje knjigom Pleme pecinskog medveda po kojoj je snimljen i film, kao mala obozavala sam ove knjige jer su bile pune zanimljivih stvari i ideja kako su to nasi davni preci ziveli i videli svoj svet...
Cilj svakog plemena i pojedinca u plemenu bio je da nadje skloniste, da nadje hranu, da sacuva sebe i svoje potomstvo i da ima malo zabave u zivotu...Po autorki neandertalci su odlucili da se strogo drze svog ustaljenog nacina zivota bez namere da se menjaju a napredniji i sposobniji kromanjonci su ih potisnuli jer su bili avanturisti spremni da menjaju i sebe i svet oko sebe.
Malo, malo pa se na medijima provlaci pojam narusen Americki san ili kanadski san kada se vode razgovori o nekretninama. Ne znam kada se sve svelo na to da je "san" imati nekretninu ali prvobitna zamisao glasila je otprilike ovako...wiki:
"life should be better and richer and fuller for everyone, with opportunity for each according to ability or achievement" regardless of social class or circumstances of birth. The idea of the American Dream is rooted in the United States Declaration of Independence which proclaims that "all men are created equal" and that they are "endowed by their Creator with certain inalienable Rights" including "Life, Liberty and the pursuit of Happiness."
Ali pomalo je licemerno davati tom "snu" epitet jedne drzave, zar nije san svakog coveka na planeti da ima svoj dom, svoje skloniste, zastitu za svoju porodicu pod ovim nebom, da ima odredjenu dozu sigurnosti i malo zabave u zivotu...po tome nismo se odmakli od neandertalcevog sna, jedna dobra suva i prostrana pecina, dragi ljudi i dovoljno sredstava za preziveti zimu i godinu...i ako ostane vremena malo zabave u zivotu...Danasnje pecine se ne nalaze vec se kupuju, ljudi ih ne zidaju sami kao kucice od blata kromanjonaca vec se zaduzuju kreditom da bi ih sto pre imali, moji su zidali kucu ciglu po ciglu 10 godina, visili na mesalici "mobirali" prijatelje posle posla i crkavali...sada je "crkavanje" drugacije, potpisete papir i te cigle, ili cackalice sto bi nas prijatelj rekao, otplacujete banci.Necu da zalazim u to sta je kome bolja varijanta, da se muci i zida godinama ili da se muci i otplacuje godinama a dobije sve gotovo i kljuc u ruke, u svakom slucaju postoji i treci izbor jer niko nikog puskom ne tera da kupuje nesto.
Ono sto je ostalo isto, je cinjenica da iako su danasnje pecine skuplje, vece i luksuznije i za manje pleme, citava ideja zajednickog sna se nije promenila hiljadama godina.
Kuca je ostala simbol istog sna o sigurnosti, o toplom domu, o teznji da se zastiti i obezbedi potomstvo...Jos nesto se isto tako nije promenilo, teznje odredjenog tipa ljudi da budu trgovci i zaradjuju na tudjim snovima, pohlepa i zelja da se ima vise lepih perlica i vrednih oblutaka od drugih u plemenu.Uvek ima demona koji zive od tudjih snova, lihvara, bankara i malverzanata, uvek je i bilo, samo sada ima vise ljudi na planeti a manje pecina, i plemena su se raspala na majusne porodice a svima treba isto sto je trebalo i onom prvom coveku, skloniste i sigurnost, hrana i toplota...Tako da taj americki, kanadski ili bilo koji san nije bas njihov jer su ga davno pre svih sanjali i mnogi drugi ljudi, pretvaranje ovog izraza u pezorativan i negativan nije proizaslo iz lose ideje ili pogresnog sna vec iz pohlepe ljudi ili institucija koje su resile da se obogate na tudj racun, kroz istoriju su ljudi stvarali domove na najcudnijim mestima i gradili gradjevine koje i dan danas zaustavljaju dah, cak i dom za dusu i telo posle zivota kao Egipcani.
A ljudi ponekad sanjaju velike i prelepe snove :) ...
http://beallnew.blogspot.ca/2011/04/petra-jordan.html
http://whc.unesco.org/en/list/326
http://iliketowastemytime.com/interesting-places-meteora-region-greece
http://opentravel.com/blogs/15-strangest-houses-from-around-the-globe/
http://www.laputanlogic.com/articles/2004/01/24-0001.html
par zanimljivih linkova
http://amazingdata.com/7-underground-wonders-of-the-world/
http://amazingdata.com/amazing-temple-buildings-around-the-world-over-the-edge-of-precipices/
http://www.zuzafun.com/?s=castle
http://www.zuzafun.com/kandovan-village-iran
http://www.zuzafun.com/mud-houses
http://www.zuzafun.com/50-strange-buildings
http://mysticalindiatravel.com/tours/palaces-of-india-tour/
........................................................................................................................................................................................
Ovde polako pocinju letnji festivali po gradovima i selima trenutno cekamo sunfest
http://www.sunfest.on.ca/
A evo kako izgledaju slike ovog mog leta :)
I za kraj, samo za dame jedna laka boza od filma
Cilj svakog plemena i pojedinca u plemenu bio je da nadje skloniste, da nadje hranu, da sacuva sebe i svoje potomstvo i da ima malo zabave u zivotu...Po autorki neandertalci su odlucili da se strogo drze svog ustaljenog nacina zivota bez namere da se menjaju a napredniji i sposobniji kromanjonci su ih potisnuli jer su bili avanturisti spremni da menjaju i sebe i svet oko sebe.
Malo, malo pa se na medijima provlaci pojam narusen Americki san ili kanadski san kada se vode razgovori o nekretninama. Ne znam kada se sve svelo na to da je "san" imati nekretninu ali prvobitna zamisao glasila je otprilike ovako...wiki:
"life should be better and richer and fuller for everyone, with opportunity for each according to ability or achievement" regardless of social class or circumstances of birth. The idea of the American Dream is rooted in the United States Declaration of Independence which proclaims that "all men are created equal" and that they are "endowed by their Creator with certain inalienable Rights" including "Life, Liberty and the pursuit of Happiness."
Ali pomalo je licemerno davati tom "snu" epitet jedne drzave, zar nije san svakog coveka na planeti da ima svoj dom, svoje skloniste, zastitu za svoju porodicu pod ovim nebom, da ima odredjenu dozu sigurnosti i malo zabave u zivotu...po tome nismo se odmakli od neandertalcevog sna, jedna dobra suva i prostrana pecina, dragi ljudi i dovoljno sredstava za preziveti zimu i godinu...i ako ostane vremena malo zabave u zivotu...Danasnje pecine se ne nalaze vec se kupuju, ljudi ih ne zidaju sami kao kucice od blata kromanjonaca vec se zaduzuju kreditom da bi ih sto pre imali, moji su zidali kucu ciglu po ciglu 10 godina, visili na mesalici "mobirali" prijatelje posle posla i crkavali...sada je "crkavanje" drugacije, potpisete papir i te cigle, ili cackalice sto bi nas prijatelj rekao, otplacujete banci.Necu da zalazim u to sta je kome bolja varijanta, da se muci i zida godinama ili da se muci i otplacuje godinama a dobije sve gotovo i kljuc u ruke, u svakom slucaju postoji i treci izbor jer niko nikog puskom ne tera da kupuje nesto.
Ono sto je ostalo isto, je cinjenica da iako su danasnje pecine skuplje, vece i luksuznije i za manje pleme, citava ideja zajednickog sna se nije promenila hiljadama godina.
Kuca je ostala simbol istog sna o sigurnosti, o toplom domu, o teznji da se zastiti i obezbedi potomstvo...Jos nesto se isto tako nije promenilo, teznje odredjenog tipa ljudi da budu trgovci i zaradjuju na tudjim snovima, pohlepa i zelja da se ima vise lepih perlica i vrednih oblutaka od drugih u plemenu.Uvek ima demona koji zive od tudjih snova, lihvara, bankara i malverzanata, uvek je i bilo, samo sada ima vise ljudi na planeti a manje pecina, i plemena su se raspala na majusne porodice a svima treba isto sto je trebalo i onom prvom coveku, skloniste i sigurnost, hrana i toplota...Tako da taj americki, kanadski ili bilo koji san nije bas njihov jer su ga davno pre svih sanjali i mnogi drugi ljudi, pretvaranje ovog izraza u pezorativan i negativan nije proizaslo iz lose ideje ili pogresnog sna vec iz pohlepe ljudi ili institucija koje su resile da se obogate na tudj racun, kroz istoriju su ljudi stvarali domove na najcudnijim mestima i gradili gradjevine koje i dan danas zaustavljaju dah, cak i dom za dusu i telo posle zivota kao Egipcani.
A ljudi ponekad sanjaju velike i prelepe snove :) ...
http://beallnew.blogspot.ca/2011/04/petra-jordan.html
http://whc.unesco.org/en/list/326
http://iliketowastemytime.com/interesting-places-meteora-region-greece
http://opentravel.com/blogs/15-strangest-houses-from-around-the-globe/
http://www.laputanlogic.com/articles/2004/01/24-0001.html
par zanimljivih linkova
http://amazingdata.com/7-underground-wonders-of-the-world/
http://amazingdata.com/amazing-temple-buildings-around-the-world-over-the-edge-of-precipices/
http://www.zuzafun.com/?s=castle
http://www.zuzafun.com/kandovan-village-iran
http://www.zuzafun.com/mud-houses
http://www.zuzafun.com/50-strange-buildings
http://mysticalindiatravel.com/tours/palaces-of-india-tour/
........................................................................................................................................................................................
Ovde polako pocinju letnji festivali po gradovima i selima trenutno cekamo sunfest
http://www.sunfest.on.ca/
A evo kako izgledaju slike ovog mog leta :)
I za kraj, samo za dame jedna laka boza od filma
Subscribe to:
Posts (Atom)